រំលង​ទៅ​មាតិកា រំលង​ទៅ​មាតិកា
អត្ថ​បទ

អ្វីដែលគេមិនប្រាប់អំពីការបញ្ជូនបាល់ ៣០ នាទី

ការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យមានប្រសិទ្ធភាព មិនមែនពឹងលើកម្លាំងជើងតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវសម្របសម្រួលការមើលជុំវិញ ការដាក់ជំហរ ផ្ទៃប៉ះបាល់ ទិសដៅ និងល្បឿនបញ្ជូន។ សម្រាប់កីឡាករបាល់ទាត់នៅគ្រប់កម្រិត វិធីហាត់រយៈពេល...

November 15, 2026 5 min read
អ្វីដែលគេមិនប្រាប់អំពីការបញ្ជូនបាល់ ៣០ នាទី

អ្វីដែលគេមិនប្រាប់អំពីការបញ្ជូនបាល់ ៣០ នាទី

ការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យមានប្រសិទ្ធភាព មិនមែនពឹងលើកម្លាំងជើងតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវសម្របសម្រួលការមើលជុំវិញ ការដាក់ជំហរ ផ្ទៃប៉ះបាល់ ទិសដៅ និងល្បឿនបញ្ជូន។ សម្រាប់កីឡាករបាល់ទាត់នៅគ្រប់កម្រិត វិធីហាត់រយៈពេល ៣០ នាទីអាចចាប់ផ្តើមដោយបញ្ជូនចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ បន្ទាប់មកបន្ថែមចម្ងាយទៅ ១៥–២០ ម៉ែត្រ និងបញ្ចូលសម្ពាធពីគូប្រកួត។ គោលដៅសមហេតុផលគឺរក្សាឲ្យបានយ៉ាងហោចណាស់ ៨ ក្នុងចំណោម ១០ បាល់ទៅដល់គោលដៅ មុនពេលបង្កើនល្បឿន។ គោលការណ៍របស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងច្បាប់ប្រកួតរបស់ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ បញ្ជាក់ថា ការសម្រេចចិត្ត និងទីតាំងមានសារៈសំខាន់ដូចបច្ចេកទេស។ ចាប់ផ្តើមដោយភាពត្រឹមត្រូវ រួចទើបបង្កើនល្បឿន។

Young football players practicing short passes on a marked training field at sunset

កំហុសដែលជួបញឹកញាប់បំផុត គឺកីឡាករបញ្ជូនបាល់មុនពេលពិនិត្យទីតាំងមិត្តរួមក្រុម។ ការបញ្ជូនល្អត្រូវមានព័ត៌មានបីផ្នែក៖ តើអ្នកទទួលនៅឯណា តើអ្នកការពារនៅចម្ងាយប៉ុន្មាន និងតើបាល់គួរទៅដល់ជើងណា។ ការសិក្សាពីរបៀបលេងរបស់ ក្លិបបាល់ទាត់បាសេឡូណា និង សហភាពសមាគមបាល់ទាត់អឺរ៉ុប បង្ហាញថា ក្រុមដែលរក្សាចម្ងាយរវាងកីឡាករបានល្អ អាចបង្កើតជម្រើសបញ្ជូនច្រើនជាងក្រុមដែលប្រមូលផ្តុំជិតគ្នា។ ដូច្នេះ មុនទាត់បាល់ សូមលើកក្បាលមើលយ៉ាងហោចណាស់មួយដង ហៅឈ្មោះមិត្តរួមក្រុម ឬប្រើសញ្ញាដៃ ហើយជ្រើសរើសបាល់ដែលមានហានិភ័យសមស្រប។ ចំណុចនេះក៏ជាមូលដ្ឋានសម្រាប់ការវិភាគប្រកួតរបស់ម៉ាក ការវាយតម្លៃប្រកួត ដែលផ្តោតលើទម្រង់ក្រុម ស្ថិតិកីឡាករ និងយុទ្ធសាស្ត្រក្នុងព្រឹត្តិការណ៍បាល់ទាត់ធំៗ។

ចង់ស្គាល់ចំណុចសំខាន់ៗសម្រាប់វិភាគការបញ្ជូនបាល់បន្ថែម សូមចូលមើលមាតិកាពាក់ព័ន្ធខាងក្រោម។

ស្វែងយល់បន្ថែម

មូលដ្ឋានបាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម

ជំនឿទី១៖ បញ្ជូនខ្លាំង គឺបញ្ជូនល្អ — តើពិតឬទេ?

ការបញ្ជូនល្អមិនត្រូវវាស់ដោយកម្លាំងជើងទេ ប៉ុន្តែវាស់ដោយភាពត្រឹមត្រូវ ល្បឿនសមស្រប និងភាពងាយស្រួលសម្រាប់អ្នកទទួល។ នៅចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ ការបញ្ជូនផ្នែកខាងក្នុងជើងជាមួយកម្លាំងមធ្យម ជាទូទៅមានការគ្រប់គ្រងល្អជាងការទាត់ពេញកម្លាំង។

កីឡាករច្រើនយល់ថាបាល់លឿនធ្វើឲ្យការពារមិនទាន់ ប៉ុន្តែបាល់លឿនពេកអាចបង្ខំឲ្យមិត្តរួមក្រុមប៉ះបាល់លើកទីមួយមិនបានល្អ។ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អង់គ្លេស ប្រើគោលការណ៍ “ទម្ងន់បាល់សមស្រប” ក្នុងការបណ្តុះបណ្តាល ព្រោះបាល់គួរតែទៅដល់ជើងអ្នកទទួលដោយមិនបង្ខំឲ្យគេឈប់ ឬរត់ថយក្រោយ។ សម្រាប់លំហាត់ជាក់លាក់ សូមដាក់កោណពីរ ឬបង្គោលពីរចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្រ ហើយបញ្ជូន ២០ ដងដោយរាប់ចំនួនបាល់ដែលឈប់ក្នុងតំបន់មួយម៉ែត្រពីជើងគោលដៅ។ ប្រសិនបើភាពត្រឹមត្រូវក្រោម ៧០ ភាគរយ កុំទាន់បង្កើនល្បឿន។ ជួសជុលមុំជើងគាំទ្រ និងផ្ទៃប៉ះបាល់ជាមុនសិន។

  • ដាក់ជើងគាំទ្រជាប់បាល់ប្រហែល ១៥–២០ សង់ទីម៉ែត្រ។
  • បើកម្រាមជើងទៅទិសគោលដៅ។
  • ប៉ះកណ្ដាលបាល់ដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង។
  • បន្តចលនាជើងទៅមុខ ប៉ុន្តែកុំលើកខ្លួនថយក្រោយ។
  • បន្ទាប់ពីទាត់ សូមផ្លាស់ទីដើម្បីបង្កើតជម្រើសថ្មី។

ជំនឿទី២៖ ត្រូវមើលបាល់ជានិច្ច — តើវាត្រឹមត្រូវមួយផ្នែកឬទេ?

ការមើលបាល់មានសារៈសំខាន់ពេលប៉ះបាល់ ប៉ុន្តែការមើលតែបាល់ជានិច្ចធ្វើឲ្យអ្នកមិនឃើញសម្ពាធ និងជម្រើសបញ្ជូន។ វិធីត្រឹមត្រូវគឺស្កេនទីលានមុនទទួលបាល់ បន្ទាប់មកមើលបាល់នៅពេលប៉ះ ហើយលើកក្បាលភ្លាមៗដើម្បីសម្រេចចិត្តបន្ទាប់។

ចំណុចដែលអ្នកចាប់ផ្តើមភាគច្រើនមិនបានហាត់ គឺការស្កេនពីលើស្មា។ មុនបាល់មកដល់ សូមមើលខាងឆ្វេង និងខាងស្តាំយ៉ាងហោចណាស់មួយដង ដើម្បីដឹងថាអ្នកការពារនៅទីណា។ នៅក្នុងលំហាត់របស់ សហភាពសមាគមបាល់ទាត់អឺរ៉ុប ការបញ្ជូនក្នុងតំបន់តូចត្រូវឲ្យកីឡាករទទួលបាល់ជាមួយរាងកាយបើកទៅទីលាន មិនមែនបែរខ្នងទៅគោលដៅទាំងស្រុងទេ។ បែងចែកលំហាត់ជា ៣ វគ្គ៖ ១០ នាទីបញ្ជូនពីរនាក់ ១០ នាទីបញ្ជូនក្នុងត្រីកោណ និង ១០ នាទីប្រកួតរក្សាបាល់ ៤ ទល់ ១។ ចំនុចវាស់វែងគឺចំនួនដងដែលអ្នកស្កេន មិនមែនចំនួនបាល់ដែលទាត់ខ្លាំងទេ។

នៅទីនេះ អ្នកអាចពិនិត្យវិធីភ្ជាប់ស្ថិតិជាមួយការសម្រេចចិត្តក្នុងប្រកួតបាន។

ស្វែងយល់បន្ថែម

Coach demonstrating shoulder scanning and body orientation during a football passing drill

ជំនឿទី៣៖ បញ្ជូនតែជើងខ្លាំងគ្រប់គ្រាន់ — នេះមិនពិតទេ

ការប្រើជើងម្ខាងបានល្អមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការបញ្ជូនក្នុងប្រកួតទេ ព្រោះទិសសម្ពាធ និងមុំបាល់ប្រែប្រួលជានិច្ច។ កីឡាករដែលអាចប្រើជើងទាំងពីរ អាចកាត់បន្ថយពេលប៉ះបាល់ និងលាក់ចេតនាពីអ្នកការពារ។

ការហាត់ជើងខ្សោយមិនមានន័យថាត្រូវចាប់ផ្តើមពីបាល់វែងទេ។ ចាប់ផ្តើមដោយបញ្ជូនចម្ងាយ ៤–៦ ម៉ែត្រ ជាមួយការប៉ះបាល់ពីរដងអតិបរមា រួចបង្កើនទៅ ៨–១២ ម៉ែត្រ។ ប្រើសមាមាត្រ ៣ ទៅ ១ មានន័យថាបញ្ជូនជើងខ្លាំងបីដង និងជើងខ្សោយមួយដងក្នុងវគ្គដំបូង។ បន្ទាប់ពីមួយសប្តាហ៍ អាចប្តូរទៅ ២ ទៅ ១ ប្រសិនបើភាពត្រឹមត្រូវនៅលើស ៧៥ ភាគរយ។ ទិន្នន័យពីកម្មវិធីវិភាគរបស់ ហ្វីហ្វា ផ្តោតលើទិសបញ្ជូន និងការរក្សាបាល់ បង្ហាញថាការបាត់បង់បាល់ជាច្រើនកើតឡើងពីការបញ្ជូនដោយបង្ខំ មិនមែនពីការខ្វះកម្លាំងទេ។ កុំយកវីដេអូកីឡាករ លីយ៉ូណែល ម៉េស៊ី មកធ្វើជាគោលដៅភ្លាមៗ ព្រោះបច្ចេកទេសរបស់គាត់ត្រូវបានគាំទ្រដោយការស្កេន និងការដាក់ទីតាំងមុនប៉ះបាល់។

តើវិធីហាត់បញ្ជូនបាល់ណាដំណើរការពិតប្រាកដ?

វិធីហាត់ដែលមានប្រសិទ្ធភាពគឺចាប់ផ្តើមពីភាពត្រឹមត្រូវដោយគ្មានសម្ពាធ បន្ថែមចលនា បញ្ចូលអ្នកការពារ ហើយវាស់លទ្ធផលជាលេខ។ វគ្គ ៣០ នាទីដែលមានចម្ងាយ ៥–២០ ម៉ែត្រ និងគោលដៅភាពត្រឹមត្រូវ ៨០ ភាគរយ អាចបង្កើតមូលដ្ឋានល្អជាងការទាត់បាល់វែងដោយគ្មានផែនការ។

ការហាត់គួរតែមានលំដាប់ ព្រោះរាងកាយត្រូវរៀនចលនាដដែលៗមុនពេលប្រឈមស្ថានភាពរញ៉េរញ៉ៃ។ កុំវាស់តែថាបាល់ចូលគោលដៅឬអត់ ត្រូវកត់ត្រាពេលសម្រេចចិត្ត ចំនួនប៉ះបាល់ និងទិសរាងកាយពេលទទួល។ “ការហ្វឹកហាត់ត្រូវតែស្រដៀងនឹងតម្រូវការប្រកួត” គឺជាគោលការណ៍ដែលមានក្នុងឯកសារបណ្តុះបណ្តាលរបស់ ហ្វីហ្វា។ សម្រាប់ក្រុមយុវជន អ្នកគ្រូបង្វឹកគួរបន្ថែមពេលសម្រាករៀងរាល់ ៥–៧ នាទី ដើម្បីកុំឲ្យបច្ចេកទេសខូចដោយសារភាពនឿយហត់។ សម្រាប់អ្នកហាត់ម្នាក់ឯង ជញ្ជាំងរឹងអាចប្រើជាគូបញ្ជូន ប៉ុន្តែត្រូវប្តូរមុំ និងចម្ងាយ ដើម្បីកុំឲ្យរាងកាយរៀនតែចលនាដដែល។

១. កម្តៅសាច់ដុំ និងបញ្ជូនជាគូរយៈពេល ៥ នាទី។
២. បញ្ជូនទៅគោលដៅពីចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្ររយៈពេល ៨ នាទី។
៣. បញ្ជូនជាមួយការផ្លាស់ទីក្នុងត្រីកោណរយៈពេល ៧ នាទី។
៤. លេងរក្សាបាល់ក្នុងតំបន់តូចរយៈពេល ៧ នាទី។
៥. កត់ត្រាកំហុស និងបន្ថយកម្រិតលំបាករយៈពេល ៣ នាទី។

លំហាត់បាល់ទាត់កម្រិតមធ្យម

តើគួររៀបចំវគ្គហាត់ ៣០ នាទីយ៉ាងដូចម្តេច?

វគ្គហាត់ ៣០ នាទីគួរបែងចែកជា ៥ នាទីកម្តៅសាច់ដុំ ១០ នាទីភាពត្រឹមត្រូវ ១០ នាទីការសម្រេចចិត្ត និង ៥ នាទីពិនិត្យលទ្ធផល។ រចនាសម្ព័ន្ធនេះធ្វើឲ្យកីឡាករហាត់ទាំងបច្ចេកទេស មើលទីលាន និងប្រតិកម្មក្រោមសម្ពាធ ដោយមិនបង្កើតភាពនឿយហត់ខ្លាំងពេក។

នៅដំណាក់កាលទីមួយ សូមប្រើបាល់មួយ និងកោណពីរ ដោយផ្តោតលើផ្នែកខាងក្នុងជើង។ ដំណាក់កាលទីពីរ បន្ថែមចលនាបន្ទាប់ពីបញ្ជូន ដូច្នេះកីឡាករមិនឈរមើលបាល់។ ដំណាក់កាលទីបី បញ្ចូលអ្នកការពារដែលមានតួនាទីរារាំងផ្លូវបញ្ជូន ប៉ុន្តែមិនទាន់អនុញ្ញាតឲ្យដណ្តើមបាល់ពេញលេញ។ ចុងក្រោយ ប្រើលំហាត់ ៤ ទល់ ២ ក្នុងតំបន់ ១២ គុណ ៨ ម៉ែត្រ ហើយកំណត់ឲ្យក្រុមរក្សាបាល់បាន ៦ ដងជាប់គ្នា។ ប្រសិនបើកំហុសកើនឡើងលើស ៣០ ភាគរយ សូមបន្ថយល្បឿន ឬពង្រីកតំបន់។ នេះជាគន្លឹះប្រតិបត្តិការដែលមនុស្សជាច្រើនមើលរំលង៖ ការបង្កើនសម្ពាធមុនពេលភាពត្រឹមត្រូវមានស្ថិរភាព នឹងបណ្តុះកំហុស មិនមែនបណ្តុះជំនាញទេ។

សម្រាប់ការភ្ជាប់ការហាត់ជាមួយព័ត៌មានក្រុម និងទម្រង់កីឡាករ អាចស្វែងរកការវិភាគបន្ថែមនៅទីនេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

Football training cones arranged in a triangle while players practice fast one-touch passing

អ្វីដែលគួរមិនអើពើពេលហាត់បញ្ជូនបាល់?

គួរមិនអើពើចំពោះការអះអាងថា បច្ចេកទេសមួយអាចធ្វើឲ្យបញ្ជូនល្អភ្លាមៗ ការហាត់ដែលមិនវាស់លទ្ធផល និងវីដេអូបង្ហាញល្បិចដែលមិនមានបរិបទប្រកួត។ គួរជៀសវាងការទាត់បាល់វែងជាច្រើនដង ប្រសិនបើការបញ្ជូនខ្លីនៅចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្រនៅតែខុសលើស ២០ ភាគរយ។

ក៏មិនគួរចម្លងរបៀបរបស់ រៀលម៉ាឌ្រីដ ឬ ក្រុមជម្រើសជាតិអាហ្សង់ទីន ដោយមិនពិចារណាអាយុ តួនាទី និងសមត្ថភាពរាងកាយរបស់ខ្លួនទេ។ ក្រុមកម្រិតខ្ពស់អាចប្រើបញ្ជូនមួយប៉ះក្នុងល្បឿនខ្ពស់ ព្រោះកីឡាកររបស់ពួកគេមានការស្កេន និងការដាក់ទីតាំងជាមុន។ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរផ្តោតលើបាល់ប៉ះពីរ រក្សារាងកាយបើក និងបញ្ជូនទៅជើងដែលសមស្របនឹងសកម្មភាពបន្ទាប់។ មិនគួររាប់តែចំនួនបាល់ដែលទៅដល់មិត្តរួមក្រុមទេ ត្រូវរាប់ថាបាល់នោះធ្វើឲ្យគេអាចបន្តលេងបានឬអត់។ ការបញ្ជូនទៅខាងក្រោយខ្លាំងពេក អាចត្រូវរាប់ថាត្រឹមត្រូវតាមទិស ប៉ុន្តែខ្សោយតាមយុទ្ធសាស្ត្រ។

តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីវាស់ការរីកចម្រើន?

ការរីកចម្រើនគួរវាស់ដោយភាពត្រឹមត្រូវ ការស្កេនមុនទទួល ពេលវេលាបញ្ចេញបាល់ និងកំហុសក្រោមសម្ពាធ មិនមែនដោយអារម្មណ៍ថាបាល់ទៅលឿនជាងមុនទេ។ កំណត់ត្រា ១០០ បញ្ជូនក្នុងរយៈពេល ២–៤ សប្តាហ៍ អាចបង្ហាញច្បាស់ថាចំណុចណាកំពុងប្រសើរ និងចំណុចណាត្រូវកែ។

ប្រើតារាងវាស់វែងសាមញ្ញដូចខាងក្រោម៖

  • ភាពត្រឹមត្រូវ៖ ចំនួនបាល់ដល់តំបន់គោលដៅ ចែកនឹងបាល់សរុប។
  • ការសម្រេចចិត្ត៖ ចំនួនការបញ្ជូនត្រឹមត្រូវក្នុងរយៈពេល ៦០ វិនាទី។
  • ការគ្រប់គ្រង៖ ចំនួនប៉ះបាល់មុនបញ្ជូនបន្ត។
  • សម្ពាធ៖ ភាគរយបាល់ដែលរក្សាបានពេលមានអ្នកការពារ។
  • ចលនាបន្ទាប់៖ ចំនួនដងផ្លាស់ទីទៅកន្លែងទំនេរក្រោយបញ្ជូន។

ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើភាពត្រឹមត្រូវកើនពី ៦២ ភាគរយទៅ ៨១ ភាគរយ ប៉ុន្តែពេលបញ្ចេញបាល់នៅតែយឺត នោះការហាត់បន្ទាប់គួរផ្តោតលើស្កេន និងប៉ះបាល់ដំបូង។ ប្រសិនបើភាពត្រឹមត្រូវខ្ពស់នៅពេលគ្មានអ្នកការពារ ប៉ុន្តែធ្លាក់ក្រោម ៥០ ភាគរយពេលមានសម្ពាធ នោះត្រូវបន្ថែមលំហាត់តំបន់តូច មិនមែនបង្កើនចម្ងាយទាត់ទេ។ នេះជាវិធីសន្និដ្ឋានដែលផ្អែកលើទិន្នន័យ មិនមែនលើការស្មាន។

Player reviewing passing accuracy statistics on a tablet beside a football pitch

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

របៀបហាត់បញ្ជូនបាល់ដែលមានប្រសិទ្ធភាព គឺការរួមបញ្ចូលជំហរ ផ្ទៃប៉ះបាល់ កម្លាំងសមស្រប ការស្កេន និងចលនាបន្ទាប់ក្នុងវគ្គហាត់ដែលអាចវាស់បាន។ ចាប់ពីចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ រក្សាភាពត្រឹមត្រូវយ៉ាងហោចណាស់ ៨០ ភាគរយ បន្ទាប់មកទើបបន្ថែមល្បឿន ចម្ងាយ និងសម្ពាធ។ កុំច្រឡំរវាងបាល់ដែលទៅដល់គោលដៅ និងបាល់ដែលជួយឲ្យក្រុមបន្តការលេងបានល្អ។ ការវាយតម្លៃប្រកួតអាចជួយបកស្រាយទម្រង់ក្រុម ស្ថិតិកីឡាករ និងយុទ្ធសាស្ត្រ ប៉ុន្តែការអភិវឌ្ឍជំនាញត្រូវការការហាត់ជាក់ស្តែង និងកំណត់ត្រាជាប់លាប់។ អនុវត្តវគ្គ ៣០ នាទីបីដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ហើយពិនិត្យលទ្ធផលរៀងរាល់ប្រាំពីរថ្ងៃ។

ចាប់ផ្តើមរៀបចំការហាត់ និងស្វែងរកការវិភាគបាល់ទាត់ដែលមានប្រយោជន៍សម្រាប់ការសម្រេចចិត្តរបស់អ្នក។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ការវិភាគបាល់ទាត់ និងស្ថិតិក្រុម

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនបាល់មានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ការបញ្ជូនបាល់គឺជាការផ្ទេរបាល់ទៅមិត្តរួមក្រុមដោយគ្រប់គ្រងទិសដៅ កម្លាំង និងពេលវេលា។ វាអាចធ្វើដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង ផ្នែកខាងក្រៅជើង បាតជើង ឬផ្នែកផ្សេងៗអាស្រ័យលើស្ថានភាព។ ការបញ្ជូនល្អមិនត្រឹមតែទៅដល់អ្នកទទួលទេ ប៉ុន្តែត្រូវធ្វើឲ្យសកម្មភាពបន្ទាប់របស់គេមានភាពងាយស្រួល។

សំណួរ៖ តើគួរចាប់ផ្តើមហាត់បញ្ជូនបាល់ពីចម្ងាយប៉ុន្មាន?

ចម្លើយ៖ គួរចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ មុនពេលបង្កើនទៅ ១៥–២០ ម៉ែត្រ។ ប្រើការបញ្ជូនផ្នែកខាងក្នុងជើង និងកំណត់គោលដៅឲ្យបានយ៉ាងហោចណាស់ ៨០ ភាគរយ។ ប្រសិនបើភាពត្រឹមត្រូវធ្លាក់ខ្លាំងពេលបង្កើនចម្ងាយ សូមត្រឡប់ទៅចម្ងាយខ្លី ហើយកែជំហរ និងកម្លាំងជាមុន។

សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនមួយប៉ះល្អជាងការបញ្ជូនពីរប៉ះឬទេ?

ចម្លើយ៖ ការបញ្ជូនមួយប៉ះល្អនៅពេលព័ត៌មាន ទីតាំង និងទិសបាល់ត្រូវបានរៀបចំជាមុន ប៉ុន្តែមិនល្អគ្រប់ស្ថានភាពទេ។ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរប្រើពីរប៉ះ ដើម្បីគ្រប់គ្រងបាល់ និងលើកក្បាលមើលទីលាន។ នៅពេលភាពត្រឹមត្រូវស្ថិតលើស ៧៥–៨០ ភាគរយក្រោមសម្ពាធ ទើបបញ្ចូលលំហាត់មួយប៉ះ។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីការបញ្ជូនបាល់ជាមួយមិត្តរួមក្រុមមិនត្រឹមត្រូវ?

ចម្លើយ៖ មូលហេតុជាញឹកញាប់គឺការបញ្ជូនខ្លាំងពេក មុំជើងគាំទ្រខុស ឬអ្នកទទួលមិនបានដឹងទិសបាល់ជាមុន។ ដាក់កោណជាតំបន់គោលដៅ ហើយកត់ត្រាបាល់ខុសក្នុង ២០ ដង ដើម្បីដឹងថាបញ្ហាមកពីទិស កម្លាំង ឬការទទួល។ ការហៅឈ្មោះ ឬប្រើសញ្ញាដៃមុនបញ្ជូន ក៏អាចកាត់បន្ថយការយល់ច្រឡំបានដែរ។

សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍ថ្លៃៗសម្រាប់ហាត់បញ្ជូនបាល់ឬទេ?

ចម្លើយ៖ មិនចាំបាច់ទេ ព្រោះបាល់ កោណបួន និងជញ្ជាំងរឹងអាចគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់វគ្គមូលដ្ឋាន។ ចន្លោះហាត់អាចមានទំហំប្រហែល ៨ គុណ ៨ ម៉ែត្រ ហើយគួរជ្រើសរើសទីតាំងមានផ្ទៃស្មើ និងគ្មានវត្ថុគ្រោះថ្នាក់។ ឧបករណ៍ថតវីដេអូ ឬកម្មវិធីកត់ត្រាគ្រាន់តែជាជំនួយសម្រាប់ពិនិត្យទម្រង់ មិនមែនជាតម្រូវការចាំបាច់ទេ។

សំណួរ៖ តើគួរហាត់បញ្ជូនបាល់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?

ចម្លើយ៖ សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម គួរហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយមួយវគ្គមានរយៈពេលប្រហែល ៣០ នាទី។ រៀបចំថ្ងៃសម្រាករវាងវគ្គ ដើម្បីឲ្យសាច់ដុំ និងប្រព័ន្ធប្រសាទស្តារឡើងវិញ។ កត់ត្រាភាពត្រឹមត្រូវរៀងរាល់ ៧ ថ្ងៃ ហើយបង្កើនភាពលំបាកតែពេលលទ្ធផលមានស្ថិរភាព។

សំណួរ៖ តើការវិភាគប្រកួតជួយការហាត់បញ្ជូនបាល់យ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ការវិភាគប្រកួតជួយបង្ហាញថា កីឡាករបញ្ជូនទៅតំបន់ណា បាត់បង់បាល់នៅពេលណា និងតើការសម្រេចចិត្តណាមានហានិភ័យខ្ពស់។ ទិន្នន័យពី ហ្វីហ្វា និង សហភាពសមាគមបាល់ទាត់អឺរ៉ុប អាចជួយយល់ពីតួនាទី ការរក្សាបាល់ និងលំនាំប្រយុទ្ធ ប៉ុន្តែគួរប្រើជាមួយការហាត់ជាក់ស្តែង មិនមែនជំនួសការហាត់ទេ។

ចប់​អត្ថ​បទ
ការវាយតម្លៃប្រកួត · The Journal · Issue 04

Related Articles